Helemaal alleen stond ze, in een best grote zaak met een nog groter terras. ‘Heb je één seconde? Het is even héél erg druk…’ Met grote van adrenaline en lichte paniek opengesperde ogen keek ze me aan. En toen weer gauw naar de kassa waar ze een stapeltje handgeschreven briefjes stond te vertalen in digitale bar- en keukenorders. De ruimte om haar heen was ontploft, een doos koffiekoekjes stond op een tafel midden in de zaak, de bar stond vol vuile glazen en servies, de muziek was gestopt met spelen.

Toen ze klaar was met kassa keek ze me weer aan: ‘Ja?’ Ik vroeg of we mochten gaan zitten en zij zei dat dit natuurlijk geen probleem was, ze haalde haar schouders erbij op, om te laten blijken dat we daar niet voor hadden hoeven wachten. ‘Ga maar ergens zitten!’

Personeel gezocht

Toen we gingen zitten keek ik nog eens goed rond.  Ik telde maar liefst zes A4tjes met in vetgedrukte hoofdletters: PERSONEEL GEZOCHT.  Ze waren tegen de ramen geplakt maar ook op de muren in de zaak. Je weet immers nooit of er een gast is die iemand kent die misschien wel zin heeft in een baan in de horeca.

Hoe langer ik keek, hoe minder oog ik had voor mijn gezelschap, ik keek mijn ogen uit hoe deze jongedame in haar eentje ruim zeventig gasten probeerde te voorzien in hun behoefte. Het aardige was, ze deed dit op een manier alsof ze eigenlijk met drie collega’s stond te werken. De verschillende taken voerde ze allemaal los van elkaar uit, in verschillende volgorde. Nadat ze onze bestelling had opgenomen, keerde ze terug achter de bar. Daar legde ze ‘ons’ briefje op een stapeltje en ging ze eerst een andere bon maken. Toen ze die had weggebracht, liep ze naar de lift om gerechtjes te pakken, en was ze even 3 minuten foodrunner. Daarna voerde ze weer wat bestellingen in, toen een rondje vuile glazen die ze op een tafel naast de volle bar zette, en daarna maakte ze als barvrouw een paar bonnen. Die bracht ze vervolgens weer weg.

muziek reanimeren

Op een bepaald moment zag ze duidelijk wat licht aan het einde van de tunnel. Dat moment ‘vierde’ ze door de muziek te reanimeren, direct lekker hard. Ze nam een slok water, keek even om zich heen en toen schoot haar denk ik weer een lijstje openstaande zaken te binnen want ze rende met een bakje mayonaise naar buiten.

Dat we hier waren gaan zitten, was eigenlijk de schuld van de barman van de zaak die onze eerste keuze was geweest. Hij was echter resoluut, hij had ons geweigerd: ‘Meneer, ik sta alleen, dit is het. U lijkt me heel aardig maar ik ga gewoon niet meer mensen toelaten dan ik aankan, dan wordt het voor niemand leuk. Graag een andere keer!’ En daarom gingen we naar dit café waar ik dus genoot van de uitvoering maar mezelf met moeite kon bedwingen in ieder geval de bar even op orde te brengen.

Heldin

Het doet pijn om te zien, vanzelf gaat het niet over. De enige reden dat er überhaupt nog zoveel zaken open zijn is te danken aan de heldin die gisteren voor ons zorgde. Ik hoop dat ze nog lang blijft!

Bestel mijn boek De Ja Graag Vraag! nu op Horecabo.nl. Boek een eilandsessie op Ameland om samen met mij aan een plan te werken! Volg me op instagram voor horeca-updates, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.

Deel →
Twitter @wouterverkerk
  • Goed een jaar geleden zaten @wouterverkerk en ik ‘Horeca na corona’ te schrijven. Voor Horeca Info blikken we terug…

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra

Top