(English below)
Hard werken, doelen stellen, iedere dag oefenen, iedere dag slijpen en verbeteren, ‘s nachts wakker worden met een idee wat je de volgende dag al wilt doorvoeren. Altijd op zoek naar het ei van Columbus. Soms ook bevreesd. Ben ik wel op tijd? Kan dat wel? Hoe zullen de gasten reageren? Veel te graag willen en zien dat het daardoor soms juist niet lukt, doorgaan, ploeteren en dan uiteindelijk weer komen bovendrijven. Wellicht een paar dagen rust en dan… Gas erop! Tot het eigenlijk niet meer gaat. En dan weer door, door, door. Maniakaal, gek, bezeten en gedreven. Maar ondertussen knaagt er iets. Kan het ook anders?
Misschien wel iets minder graag willen en voelen dat het dan soms bijna vanzelf gaat. Als de basis eenmaal staat en de ervaring er is, dan durf je meer. Dan durf je zelfs dat, waar je eigenlijk heel erg bang voor bent. Loslaten. Loslaten en de sensatie voelen dat daar de echte versnelling zit. Alleen ga je snel, samen kom je verder. Een team, de energie tussen gast en medewerker. Het kan een magisch effect hebben maar alleen als je kan leunen op een fundament van bloed, zweet en tranen.
Als een handje vol zand dat je vol vertrouwen met open hand door de wind vervoert. Hoewel je weet dat je onderweg wat zand verliest, breng je meer zand mee naar huis dan met een dichtgeknepen vuist waar al het zand door de spleetjes van je knokkels wegloopt. Maar met open hand door de wind, dat durf je niet meteen. Dat vertrouwen komt pas als je weet hoe de wind staat, waar de hobbels op het strand zijn en als je eb en vloed niet alleen ziet maar ook voelt. Al die tijd heb je geknepen, zo hard geknepen. Maar nu, voila!
De Zoes in Helden is als een zandkasteel in de hand van Frank van Meegen. Frank is niet meer bang om iets te veranderen, iets te verbeteren of bij nader inzien aan te passen. Frank laat het los en kan daardoor zijn geluk niet op en zijn ogen amper geloven. Het vertrouwen dat hij nu voelt is een cadeau van een schoonheid die zijn weerga niet kent. Zijn team is het middelpunt van zijn visie, zonder zijn team is hij nergens en dat weet hij maar al te goed. Zijn team kreeg vleugels, Frank veranderde van Louis van Gaal in Guus Hiddink. Een arm op een schouder, een nachtje erover slapen.Ik heb Frank in de afgelopen 10 jaar zien groeien als mens en ondernemer en was langs de zijlijn weleens betrokken als trainer en adviseur. Zeker niet prominent of leidend maar ben wel heel bewust niet zelf als jury naar Helden afgereisd. Dat leek me zuiver. Maar toen de jury terugkwam waren zij unaniem: ‘Wat een geweldig bedrijf is dit? Ken jij dat?’ Jazeker ken ik dat bedrijf.
Bestel mijn nieuwe boek 1000 kleine dingen. Luister naar mijn podcastkanaal Wouter Verkerk & Friends. Volg me op Instagram, TikTok en LinkedIn en vooral: laat iedereen in je omgeving lekker vaak Ja Graag zeggen en laat mensen lachen. Iedere dag!
De Zoes wins ‘Het Beste Terras van Nederland’
Hard work, setting goals, practicing every day, sharpening and improving day after day, waking up at night with an idea you want to put into practice the very next morning. Always searching for the holy grail. Sometimes also fearful. Am I on time? Is this possible? How will the guests react? Wanting it too much, only to see that it sometimes slips away for that very reason. Keep going, struggling, and then eventually resurfacing. Maybe a few days of rest and then… full throttle again. Until it almost becomes too much. And then pushing on, on, on. Maniacal, obsessed, driven. Yet in the background, something keeps gnawing. Could it be done differently?
Maybe by wanting it a little less desperately and discovering that sometimes things then fall into place almost effortlessly. Once the foundation is strong and the experience is there, you dare more. You even dare the very thing you are most afraid of. Letting go. Letting go and feeling the thrill that true acceleration lies there. Alone you go fast, together you go further. A team, the energy between guest and staff. It can have a magical effect, but only if it rests on a foundation of blood, sweat, and tears.
Like a handful of sand carried openly in the wind with full trust. Even though you know you will lose some grains along the way, you bring home more sand than with a clenched fist through which everything slips away. But carrying it with an open hand in the wind is not something you dare at once. That confidence only comes once you know how the wind blows, where the bumps in the sand are, and when you not only see but also feel the rhythm of the tide. All that time you kept clenching so tightly. But now—voilà!
De Zoes in Helden is like a sandcastle in the hand of Frank van Meegen. Frank is no longer afraid to change something, improve something, or adjust something in hindsight. Frank lets go, and as a result, he can hardly contain his happiness or believe his own eyes. The trust he now feels is a gift of unparalleled beauty. His team is at the center of his vision—without them he is nowhere, and he knows that all too well. His team grew wings, and Frank transformed from Louis van Gaal into Guus Hiddink. A hand on a shoulder, a night of reflection.
I have watched Frank grow as a person and as an entrepreneur over the past 10 years and was sometimes involved from the sidelines as a trainer and advisor. Not prominently or in a leading role, but I was very conscious not to travel to Helden myself as part of the jury. That seemed the right thing to do. But when the jury returned, they were unanimous: “What an amazing business this is! Do you know it?” Yes, I certainly know that business
Order my new book 1000 kleine dingen. Listen to my podcast channel Wouter Verkerk & Friends. Follow me on Instagram, TikTok, and LinkedIn—and above all: make sure the people around you say “Yes Please” more often, and make people smile. Every day!
