Hoe kijken we over een paar jaar terug op deze tijd? Hoe zullen we terugkijken op de volgorde van beleidsbeslissingen, op de aanpak van de crisis. Ik ben bang dat het oordeel over de manier waarop we in de tweede golf verzeild zijn geraakt bikkelhard zal zijn; ‘een ongeluk in slow-motion.‘ Een prachtige titel ook voor een film, die zeker gemaakt zal worden.

Running gag

Een film over een schatrijk land met heel veel slimme mensen in gevecht met een pandemie. Je zou zeggen: dat moet lukken! Maar dan… De film heeft een belangrijke rol voor de adviseur met een eigen kijk op mondkapjes, op overdracht van het virus en de aanpak. Ook een hoofdrol voor de gebloem-schoende minister die naast zijn bomvolle agenda ook nog andere ambities heeft: Hij moet lijsttrekker van zijn partij worden en daarom een paar keer per week olijk op de foto. ( het is de running gag van de film)

We zien in de film heel Europa maatregelen nemen maar dat ene land doet niet mee, daar is iedereen, inclusief ministers op vakantie. In dat land geen strenge regels meer, in dat land geen mondkapjes. Verbaasde toeristen, een gesloten teststraat op Schiphol en een pauze in communicatie. Alleen een grote boze burgemeester die af en toe iets roept.

Zonnekoning

Dan ineens een scène die gaat over geluk, je ziet twee mensen trouwen en voor heel even alle ellende vergeten. Één van de twee is minister van Justitie en Veiligheid. Als een echte zonnekoning geeft de minister de onderdanen een cadeau: hij verlaagt de boetes op coronaovertredingen zoals hij die zelf heeft begaan, met 75%. Gek genoeg precies op het moment dat de besmettingen spectaculair oplopen.

De Film legt genadeloos bloot hoe een regering iedere twee weken aankondigt wat ze een maand later niet kan waarmaken. Van een app tot testen, van voldoende beschermingsmiddelen tot contactonderzoek, van immuniteit tot mondkapje, van een versneld uitgevoerde routekaart tot halfslachtig terug bij af. En wanneer er kritiek komt op de slechte resultaten zegt de acteur in de rol van Minister president: ‘Het ligt niet aan de regels, het ligt aan het gedrag!’ of ‘Evalueren doen we later…’

Influencers en een dansleraar

De film zal zeker ook gaan over de alternatieve waarheid die onder de huid van zovelen kroop en nooit werd weersproken. Een data-analist die een steeds grotere schare volgelingen wél iedere dag voorzag van informatie, perspectief en geloof in een uitweg. Een dansleraar die een gele-hesjes-achtige beweging opstartte. Influencers die riepen dat ze niet meer mee wilden doen…

De film laat beelden zien van opnieuw verlaten pleinen, wederom gesloten restaurants en ondernemers die worden gedwongen machteloos toe te kijken hoe hun levenswerk in rook opgaat. Misschien was veel van dat leed te voorkomen geweest, daar zal de film grotendeels over gaan. De reconstructie van een ongeluk in slow-motion.

Het is verschrikkelijk om afhankelijk te zijn van mensen die achteraf bezien niet altijd de juiste beslissingen namen. Ondernemers zijn het bovendien gewend zelf achter het stuur te zitten, zeker als het spannend wordt. Het is echter maar de vraag of je het zelf achter dát stuur beter had gedaan. Het lijkt me een uiterst gecompliceerde stuurhut en ik ben blij dat ik er niet zit. Het enige dat mij als ondernemer rest is extra alert te blijven achter mijn eigen stuur, scherp te blijven en zo goed mogelijk proberen te blijven reageren. Het is de enige opdracht die er is. We maken er het beste van, of, zoals Igor Stel dan placht te zeggen: ‘Gas erop!’

Deel →
Twitter @wouterverkerk

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra

Top