Misschien hadden we het al kunnen weten toen we binnenkwamen; vier tafeltjes waren niet afgeruimd en op het tafeltje waar wij aan gingen zitten, lag een leeg plateau. Wij wilden op deze maandag snel maar in alle rust ontbijten voor onze verlate werkdag begon.

Wachten

We bestelden koffie, een Parijs ontbijt( stokbrood, jam, croissant en koffie) en een croissant ham-kaas. Lekker snel, want geen bereidingstijd. Toch?  Het was 9.39 uur. Dat bleek later van belang want dat is het tijdstip dat het personeel van de 10.00 uur-shift binnendruppelt en met de kleine eerste bezetting kletst tot hun eigen dienst begint. Vandaar ook de troep en de wachttijd; tot 10 uur staan ze krap. En van 9.43 tot 10.00 gebeurt er eigenlijk niets meer. Pech voor ons met onze volgende afspraak om 10.15. Pech voor de eigenaar van deze tent die alleen al in het half uur dat wij er waren zeker €75,00 omzet liet liggen…  Omdat zijn mensen geen gas geven voor gasten!

We kregen de bestelde koffies om 09.43, ontbijt dus pas om 10.06. Toen was de koffie al op en hadden we maar drie minuten over, voor we op de fiets moesten zitten.  Toch niet erg om even te wachten? Wel als je ziet dat het niet hoeft omdat je wacht op mensen die ook nog eens vlakbij onze tafel staan te lullen over pauzes, gasten en elkaars weekend en dus geen gas geven.

‘Waar denkt u dat ik de tweede vandaan ga halen?’

Dezelfde dag, onderweg naar het plaatsje Beers in Noord-Brabant voor een workshop, stopte ik rond 13.00 uur voor een broodje bij een Esso tankstation in de buurt van Nijmegen. Daar stond een dame van middelbare leeftijd met een heel groot broodmes een croissant te mishandelen door niet te snijden maar te duwen. De man voor me keek ernaar, daarna naar mij en toen weer naar haar. Hij had het al opgegeven,  hij kreeg toch al niet wat hij graag wilde hebben. ‘Er staat voor uw neus maar 1 croissant, dus ik weet niet waar u denkt dat ik die tweede vandaan ga halen?’

Ik was nog niet aan de beurt er werd misschien daarom ook wel genegeerd en niet begroet. Het gaf me de kans nog eens goed te kijken naar de manier waarop ze op haar dooie akkertje stond te rommelen. Ze zag er een beetje smoezelig uit, de plank waarop ze werkte was niet schoon, en de verkleurde belegsoorten vòòr haar, hadden best van vrijdag kunnen zijn. Ik bedacht me op tijd en rekende even later bij de benzinekassa een pakje crackers en een flesje water af.

Gecombineerde servicebalie-kassa-taartjes-inpak-units

Zaterdag wilden we snel wat dingen afrekenen bij de Hema bij ons in de buurt.  Dat hadden we gedacht. Drie gecombineerde ‘servicebalie-kassa-taartjes-inpak-units’ bemand door zaterdagkrachten met weinig ervaring. Veertig mensen die willen ruilen, slagroomsoezen bestellen, afrekenen, foto’s ophalen etc. Een bedrijfsleider die in deze chaos half achter de schermen maar wel zichtbaar koffie drinkend niet €75,00 maar wel €500 omzet laat liggen omdat zijn mensen geen gas geven voor gasten. En wij maar wachten. Gelukkig wel voor de laatste keer in deze winkel.

Gasten en klanten komen niet terug in zaken waar medewerkers geen gas voor je geven. Ook niet als je een bekende naam op de gevel hebt hangen, waarom begrijpen zoveel ondernemers dat nou niet??!

De sterkste blogs van Wouter Verkerk zijn samen met de beste Quotes van HorecaBeLike gebundeld in het boek ‘Het jaar van de bediening’ en is verkrijgbaar op DEZE WEBSITE.

COVER JVDH

Gelabeld met → 
Deel →
Twitter @wouterverkerk

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra