Het moet begin jaren nul van deze eeuw zijn geweest. Mijn toenmalige prille liefde en ik hadden geen cent te makken. Eigen schuld, te royaal geleefd, een beetje pech gehad en bovendien verdienden we bijna niks.
Gelukkig waren we wel dus het kon ons helemaal niks schelen. Het was oudejaarsavond, de muziek stond aan, een kaars brandde, de verwarming niet zo heel hoog en we zaten naast elkaar op de bank. We keken naar de lege woonkamer; de dansvloer. We hadden de eettafel aan de kant geschoven.
Op de eettafel stond een stapeltje taartbordjes, daarnaast drie diepe schalen met in iedere schaal een andere smaak chips. We dronken goedkope wijn en op een bepaald moment tikte ik tegen mijn glas. ‘Ahum, Het buffet is geopend!’ Even later liepen we naar de tafel waar we heel officieel achter elkaar aan schuifelden en van alle smaken iets op ons kleine bordje schepten, om daarna te genieten van deze heerlijkheden. Misschien is het wel de beste oudejaarsavond die ik in mijn leven heb meegemaakt.
Deze herinnering komt boven nu ik overal om me heen zoveel mensen hoog hoor opgeven over een type horeca dat er al heel lang is, maar ineens enorm populair is. Eethuizen, toko’s en eenvoudige doch eerlijke huiskamerrestaurants. Prima plekken die aan sympathie winnen door zich te concentreren op smaak, op eenvoud en de essentie van waar ‘uit eten’ al heel lang niet meer om draaide. En die dus heel betaalbaar en soms ronduit goedkoop zijn. ‘Daar kan ik zelf bijna niet voor koken!’
Wanneer het net als bij mij toen op die oudejaarsavond, overduidelijk is dat je jezelf iets niet (meer) kan permitteren, heeft het weinig zin om daar wegkwijnend naar te blijven verlangen. Je kiest voor iets wat wél kan en maakt daar een feestje van. Ik koos toen noodgedwongen voor het allereenvoudigste maar herken daardoor nu wel de beweging van vandaag. Gasten kiezen momenteel massaal voor wat wel kan en herontdekken wereldkeukens, gaan weer proeven en verder kijken dan hun neus lang is.
Ook hoor ik dat ze soms met terugwerkende kracht spijt krijgen. ‘Waarom gingen we eigenlijk zo vaak naar dat biefstukkenpaleis, waar alles hooguit matig is, waar we werden bediend door een 17-jarige zonder ervaring, waarna we dan ‘s nacht wakker werden van de dorst, waar we voor de friet en de sla extra moesten betalen, waar we nooit werden verrast en met z’n tweeën meer dan honderd euro kwijt waren, terwijl we hier voor 45 euro samen gegeten en gedronken hebben, iets unieks proeven en dankbaar worden uitgezwaaid door de hele familie?’
Het antwoord: Omdat we verwend, afgestompt en het nou eenmaal zo gewend waren geraakt. Verandering brengt altijd dingen in beweging, en meestal had je die verandering achteraf niet willen missen.
Deze column verscheen in mei 2026 bij Misset Horeca.
Koop mijn nieuwe boek Craving naar beleving!, waarin ik laat zien waarom gasten steeds minder voor eten en drinken komen en hoe je inspeelt op hun verlangen naar beleving. Met een praktische checklist van 169 vragen ontwerp je jouw ideale gastenreis.
Luister naar mijn dagelijkse horecapodcast Tien voor Tien die ik samen met Gijsbregt Brouwer maak of word lid van Wouters Premium Circle! En vooral: laat iedereen in je omgeving lekker vaak Ja Graag! zeggen en laat mensen lachen. Iedere dag!
Guests Are Currently Choosing En Masse for What Can Be Done
It must have been the early 2000s. My then still very new love and I didn’t have a penny to our name. Our own fault. We had lived too generously, had a bit of bad luck, and on top of that we barely earned anything.
Luckily, we were happy, so we didn’t care at all. It was New Year’s Eve, the music was on, a candle was burning, the heating wasn’t turned up very high, and we were sitting next to each other on the sofa. We looked out over the empty living room, our dance floor. We had pushed the dining table aside.
On the dining table was a small stack of cake plates, next to three deep bowls, each filled with a different flavour of crisps. We drank cheap wine and at one point I tapped my glass.
“Ahem, the buffet is open!”
Moments later we walked to the table, where we very formally shuffled along one behind the other and served ourselves a little of each flavour onto our small plates, before enjoying these delicacies. It may well have been the best New Year’s Eve I have ever had.
That memory comes back to me now that I hear so many people around me raving about a type of hospitality that has been around for a very long time, but has suddenly become enormously popular. Eateries, tokos and simple but honest living-room restaurants. Fine places that are gaining sympathy by focusing on flavour, simplicity and the essence of what “eating out” has not been about for a long time. And that are therefore very affordable, and sometimes downright cheap.
“I could hardly cook it myself for that price!”
When, just like for me back then on that New Year’s Eve, it becomes painfully clear that you can no longer afford something, there is little point in continuing to long for it wistfully. You choose something that can be done and turn that into a celebration. Back then, out of necessity, I chose the simplest option imaginable. But because of that, I now recognize today’s movement very clearly.
Guests are currently choosing en masse for what can be done. They are rediscovering world cuisines, tasting again, and looking beyond the obvious.
I also hear that some of them are now starting to feel regret in hindsight.
“Why did we actually go so often to that steak palace, where everything was mediocre at best, where we were served by a 17-year-old with no experience, where we woke up thirsty in the middle of the night, where we had to pay extra for fries and salad, where we were never surprised, and where the two of us spent more than a hundred euros, while here we have eaten and drunk together for 45 euros, tasted something unique, and were waved goodbye gratefully by the whole family?”
The answer: because we had become spoiled, numbed and simply used to it.
Change always sets things in motion. And most of the time, looking back, you would not have wanted to miss that change.
This column first appeared in May 2026 in Misset Horeca.
Buy my new book Craving naar beleving!, in which I explain why guests are coming less and less for food and drinks, and how to respond to their desire for experience. With a practical checklist of 169 questions, you can design your ideal guest journey.
Listen to the daily hospitality podcast Tien voor Tien , which I create together with Gijsbregt Brouwer, or become a member of Wouters Premium Circle! And above all: make sure everyone around you says Yes Please! as often as possible, and make people smile. Every single day!
