Ik hoorde een mooi definitie van kwaliteit laatst:

“Kwaliteit is dat wat je (ook) doet als niemand kijkt.”

Vind ik een mooie zin. Precies waar steeds meer mensen een neusje voor hebben. Echte kwaliteit, ook als niemand kijkt. Mooie zin om op je menukaart te zetten..  Aandacht besteden. Het gewoon heel goed willen doen. Het ambachtelijke, het echte en het pure. Dat is waar we vandaag warm van worden.

Het vervelende is dat kwaliteit steeds vaker wordt nagemaakt. Het vreemde doet zich voor dat ‘kwaliteit’ een soort modeverschijnsel is, en zoals met alle modeverschijnselen, duikt er aan alle kanten ‘nep’ op. Dat zijn producten en diensten die eruit zien als hoogwaardig, duurzaam, gezond, kwalitatief, (vooruit) biologisch en heel goed voor de wereld, maar dat eigenlijk helemaal niet zijn. Ze zien er alleen zo uit, omdat je nu eenmaal het meeste geld verdient als je mensen bedondert. Dat denken sommige mensen echt…

In de wereld van gastvrijheid, klantgerichtheid en mensenwerk kom je eigenlijk twee soorten ondernemers tegen. Een groep die gaat voor blije gezichten, en een groep die gaat voor euro’s.  Die euromannen zou je de krijgers kunnen noemen. Het zijn mensen die eerst denken aan de winst, aan zichzelf, aan snel geld. In de horeca herken je ze aan bordjes: ‘Gebruik van de WC kost €0,50 als u geen klant bent.’ ‘Ook voor kraanwater brengen wij kosten in rekening.’ ‘Als u 63 stempels op uw spaarkaart heeft, en de stempeltjes zijn allemaal groen, dan krijgt u een gratis koekje bij de koffie.’ Het gaat bij krijgers altijd over geld, eigen voordeel, slimmigheden, en henzelf.

De krijgers zijn ook de mensen die aan een product ruiken, constateren dat het niet helemaal fris meer is, en besluiten het toch maar te gebruiken voor die gast. ‘Bij een houdbaarheidsdatum mag je in dit land altijd drie dagen optellen.’ Zo hoor je ze het aan zichzelf uitleggen. Je snapt dat het broodje voor henzelf wordt belegd met het meest verse product. (kwaliteit is dat wat je (ook) doet als niemand kijkt.)

De krijgers zijn steeds alert op mensen die ze proberen te naaien. De waard vertrouwt zijn gasten immers zoals hij zelf is. Deze krijgers noem ik niet voor niets zo.. Ze zijn dol op krijgen (ontvangen), zijn bereid keihard te werken voor hun doel, en vechten als leeuwen voor de winst.  Ook al lijkt het of ik iets tegen deze mensen heb, dat is niet waar. Ik respecteer ze enorm. Ik zou alleen zo graag willen dat ze zich een beetje ontspannen, en een kijkje in de keuken nemen bij de gevers. Dat vind ik namelijk echt mooie ondernemers.

Ik denk dat geven het nieuwe krijgen is, zoals klein het nieuwe groot is. De ondernemers die ik gevers noem,  die zijn helemaal niet met geld bezig. Ze moeten wel opletten hoor, ze kunnen moeilijk alles weggeven want dan komt de continuïteit in gevaar. Gevers denken aan hun gasten, ook als de gasten er niet bij zijn. Ze selecteren de beste spullen voor gasten, en als er een keer iets over is, of een dag te lang in de koeling ligt, dan eten ze dat zelf. Gevers vinden het onzin om geld te vragen voor gebruik van de wc, en als je een glas water wilt hebben, dan krijg je dat gewoon.

Gevers willen blije gezichten op alle vertrekkende gezichten. Dat is waar ze voor werken. Ze geven heel graag alles, en vragen daar uiteraard een vergoeding voor. Dat moet wel. Gevers denken vaak mee met (vaste) gasten en proberen ze, waar ze kunnen te helpen. Bij een gever mag je vaak iets proeven. Bij een gever voel je passie voor de producten die hij gebruikt en weet je wat het leukste van alles is? Bij een gever komt veel meer geld binnen dan bij een krijger. Een krijger is vaak te veel ontevreden met alles, en te weinig tevreden met niets.

De Blogs van Wouter zijn gebundeld in een boekje met de titel: Dit is mijn wijk niet…!  Vanaf nu is het te bestellen op de website van het boek: www.ditismijnwijkniet.nl 

 

Gelabeld met → 
Deel →

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra