Wij zeggen weleens wanneer we iets aan een wat grotere groep willen vertellen, of als we zeker willen zijn dat iedereen een bepaalde boodschap meekrijgt: ‘Mag ik even de aandacht?’  Dit is een functionele en ook letterlijke roep om aandacht die een volgende keer alleen werkt, als de eerste keer dat iemand er om vroeg, ook echt belangrijk was. Viel dat tegen, of was die boodschap eigenlijk niet voor alle aanwezigen bedoeld, dan zal je de volgende keer minder alert reageren.

Aandacht is een begrip waar je verschillende kanten mee op kan in de zin van gevoelsmatige betekenissen, die allemaal wel weer iets met elkaar te maken hebben.

  1. Wanneer je ‘de aandacht’ vraagt, vraag je iedereen even op te letten en het hoofd erbij te houden.
  2. Wanneer je goed kan merken dat iemand ergens ‘aandacht’ aan heeft besteed, bedoel je te zeggen dat het er zeer verzorgd uitziet.
  3. We waarderen het al iemand ‘aandachtig’ zit te luisteren, omdat de kans groot is dat de boodschap dan ook wordt begrepen.
  4. En mensen die ‘alleen maar aandacht willen’ of ‘gewoon aandacht willen trekken’  worden ervan beschuldigd vragen te stellen, te klagen, of bepaalde kleding te dragen met als enige doel aandacht te krijgen.

Aandacht is dus iets heel positiefs, behalve als mensen erom vragen terwijl wij zelf vinden dat het niet terecht is. Daar gaat het volgens mij mis. Wij zijn volgens mij namelijk heel slecht in het voor een ander beoordelen of een aandachtbehoefte terecht is. Bovendien heeft iedereen een andere aandachtbehoefte.

In de moderne horeca is ‘Aandacht’ misschien wel het allerbelangrijkste woord. Laten we de vier aandacht varianten eens langs de meetlat van ons eigen bedrijf leggen.

  1. Onze gasten verdienen onze aandacht.
  2. Onze gasten willen dat overal aandacht aan is besteed.
  3. Onze gasten mogen erop rekenen dat wij aandachtig naar ze luisteren.
  4. Wanneer gasten van alles gaan verzinnen om onze aandacht te trekken, dan is er iets mis.

In beide opsommingen wringt de schoen bij de vierde variant. Dat is ook de lastigste. Nederlanders voelen zich vaak een beetje gegeneerd om echt om aandacht te vragen, en bovendien hebben we van kinds af aan geleerd dat we zoiets moeten verdienen. Oude gezegdes als ‘mensen die vragen worden overgeslagen’ zitten zo bij ons ingesleten, dat het ook voor horecamensen vaak lastig is deze patronen te doorbreken.

Wat er volgens mij mis is aan gasten die om aandacht vragen, is het feit dat de bediening blijkbaar te laat is. Het is heel vervelend voor de gast dat we blijkbaar geen aandacht voor de gast hadden, geen aandacht aan hem besteedden en niet aandachtig naar hem luisterden. Dat is volgens mij hetgene wat er mis is aan situatie vier. Terwijl heel veel horecacollega’s die ik spreek juist de gast aanwijzen als schuldige. Ze noemen hem de ‘aandachtstrekker’.

Goede horecazaken zijn aandachtpaleizen. Ik krijg als gast alle aandacht, en als ik vraag om meer, dan word ik niet overgeslagen maar dan krijg ik ook meer. Is daar dan altijd tijd voor? Nee, heel soms niet. En dan begrijp ik het ook. Maar wanneer er tijd is om de aandacht te laten verslappen is er volgens mij ook extra tijd voor gasten. Quality time!

 

 

Gelabeld met → 
Deel →
Twitter @wouterverkerk

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra

Top