Bijna alles wat er mis gaat in een slechte horecazaak is niet de schuld van de mensen die er op dat moment werken, maar van de mensen die er niet werken. De zaak, de locatie, het assortiment… Het is allemaal onbelangrijk als de mensen die er werken hun vak niet verstaan. Dus ook op maandag moet er een vakman staan, en ook op zaterdagochtend! Het zal je bij een tandarts gebeuren; op dinsdagmiddag is alleen de nieuwe assistent aanwezig die ‘maar wat doet.’ Maar wel de volle prijs rekenen, ook als ze je kies heeft afgebroken en je pijn alleen maar erger is geworden.

Mislukte cappuccino

Een te gekke zaak, mooie hoge plafonds, prachtig interieur, trendy kaart maar … een half uur wachten voor je kan bestellen, een mislukte cappuccino (te heet en veel te veel melk) en spa blauw terwijl je toch echt spa rood had besteld en een serveerster die vooral aandacht heeft voor haar telefoon. €7,20! Ik kom nooit meer terug en ik vertel het tegen iedereen: Daar verstaan ze hun vak niet; je verwacht een vakman, je krijgt iemand die geen idee heeft en maar wat doet. Dat is niet langer acceptabel in 2015. Vandaar ook het jaar van de bediening!

Wannabee oberessen

Lang gaf ik de schuld van zo’n mislukt horecabezoek aan de slechte bediening. Maar die kunnen daar natuurlijk niks aan doen. De stuntelende Wannabee obers en oberessen doen gewoon hun best, of iets wat er op lijkt, en meer kunnen ze niet doen. De eigenaar of manager van zo’n tent, die kiest hiervoor. En als hij vindt dat mensen die hun vak (nog lang niet) verstaan goed genoeg zijn om de winkel alleen te draaien, waarom zou je hem dan wel vertrouwen op de producten die hij inkoopt, en de manier waarop hij zijn vlees en vis bewaart? Waarom zou ik hier dan nog een keer terugkomen? Waarom zou ik überhaupt blijven zitten?

Ik vertrek en kom nooit meer terug

De wereld is in de afgelopen twintig jaar transparant geworden. Mensen weten nu dat er alternatieven zijn en dat ze niet overal genoegen mee hoeven te nemen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat een gast dan ineens het recht heeft zich te misdragen, maar hij heeft wel een ander, veel waardevoller wapen in handen. Hij kan vertrekken en nooit meer terug komen.

Sommige horeca- en retailondernemers doen echter net of dat allemaal wel meevalt. Dus kan je nog steeds een winkel van een landelijke keten binnenlopen en genegeerd worden door de winkelbediende die luid staat te bellen. Als je haar vraagt of een bepaald product op voorraad is, antwoordt ze uiterst effectief: ‘Nee’ of: ‘Als het er niet meer staat, dan is het er ook niet.’ En daarna gaat ze verder met bellen. Waarom zou je nog de moeite nemen naar een winkel te gaan?

Er is zoveel keuze

Vorige week ging ik met mijn vrouw en kind op een terras zitten en we hebben tien minuten gekeken naar een serveerster die op vier meter afstand met een bekende stond te kletsen, terwijl ze ons wel had gezien toen we binnenkwamen. Het is niet de schuld van die medewerkers, ik zeg er ook niks meer van. Ik ga gewoon weg en ik kom nooit meer terug; er is zoveel keuze!

De Blogs van Wouter zijn gebundeld in het boekje ‘Dit is mijn wijk niet…!’ en is overal te koop. Ook op DEZE WEBSITE.

20150102 DIMWNlogo

 

 

Gelabeld met → 
Deel →
Twitter @wouterverkerk

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra