Het terras van een mooie horecazaak, zeker centraal gelegen, is bij uitstek een ontmoetingsplek. Daar kom je mensen tegen, spreek je met elkaar af, en daar stoppen mensen die toevallig langsrijden of langslopen en schuiven gezellig aan. Wie je niet heeft zien zitten, heeft misschien op Facebook of Twitter wel gelezen dat je er bent, en besluit alsnog even aan te komen waaien. Een ontmoetingsplek.
In veel steden zie ik steeds meer mensen op dezelfde manier afspreken in parken en plantsoenen. De ontmoetingsplek avant la lettre. Een groot kleed, flessen wijn, koelbox met drankjes en lekkere hapjes, complete barbecues en ook daarbij geldt ‘zwaan kleef aan’. Kringetjes worden steeds groter, en waar je aan het einde van de middag alleen met een vriend zat, zit je halverwege de avond samen met minstens tien anderen lekker te kletsen, te eten en te drinken met oude en nieuwe vrienden.
In die parken maakt niemand zich zorgen over traditionele tijden dat de borrel begint, de dinerkaart in gaat, of tot hoe laat er van de kleine kaart besteld mag worden. Iedereen is welkom en je mag komen en gaan wanneer je wilt. De keuken heeft geen sluitingstijd en het assortiment bestaat uitsluitend uit hapjes en drankjes die perfect aansluiten bij de gelegenheid. Als je last hebt van bijvoorbeeld iemands rook of babygehuil, dan kan je zonder problemen ergens anders gaan zitten en doet niemand moeilijk.
Het park is een geweldig alternatief voor een slecht terras. In het park is iedereen vrolijk, heb je gezorgd voor je favoriete bier op de juiste temperatuur en ben je niet beperkt in je keuze van borrelhapjes die je allemaal mwah vindt, maar waar je dan toch maar weer de bitterballen kiest als minst slechte optie. En die ondernemer maar roepen dat iedereen dat het allerlekkerst vindt. Maar dat terzijde. Wanneer de ‘zorgen’ om iets zelf te goed en naar je eigen wens te regelen gemakkelijk opwegen tegen ergernissen op een terras, dan is voor veel mensen de keuze snel gemaakt.
Hoe zorg je nou dat die twee werelden de komende zomer een beetje meer bij elkaar komen? Want het is lang niet altijd alleen maar een financiële kwestie dat mensen liever picknicken en de dingen zelf regelen. Er zijn andere elementen waar je aan moet denken. Op veel terrassen weet ik dat mensen er een gruwelijke hekel aan hebben om tafels aan elkaar te schuiven, laat staan dat het wordt gewaardeerd dat je dit als nietsvermoedende gast zelf doet. Ook is apart afrekenen niet de hobby van de gemiddelde medewerker. En is een vraag die ingaat tegen ‘hoe we het normaal doen’ vooral heel erg lastig. Dat zijn vast drie te nemen hordes.
Het assortiment op het gemiddelde terras nodigt ook niet vaak uit tot een spontane come together op een parkachtige manier. In het park draait alles om delen. Lekker eten, allemaal een hap! Lekker drinken, ‘hou je glas nog eens bij?!’ Welke terras denkt nou een keer buiten gemengde bittergarnituren wanneer zij denken aan gezellige middagen die vanzelf zwoele avonden worden? Wie zorgt er voor goede ijsemmers met een niet al te gekke prijs voor een fles wijn?
Wie gaat er werk maken van het bestrijden van de top 10 ergernissen, die al jarenlang bestaat bij gasten. En hoe tegenstrijdig het ook klinkt, een (veel) kleiner assortiment op het terras werkt sneller, effectiever en dus ook veel gastvrijer.
Ik wil het gevoel van het park, maar dan met toiletten stromend water en iets meer comfort. Meer zoals de gast het wil, minder zoals het bedrijf het wil. Help mij me vrij te laten voelen, liefst met zo min mogelijk gedoe. Laat me vrij. Dat is gastvrij!
