De afgelopen zeven jaar liep een vinoloog  die op Curacao restaurantmedewerkers (desnoods gratis) wil helpen aan basis wijnkennis en beginselen gastvrijheid tegen een muur op. ‘Dat is hier toch niet nodig’.  ‘Daar zitten onze gasten niet op te wachten.’‘Wij werken veel met stagiaires en die zijn toch na een half jaar weer weg.’ ‘Wijn zit niet in onze cultuur’ en nog een aantal steevast terugkerende smoesjes. Net zo lang tot het eigenlijk te laat was. Sinds enkele maanden wordt ze ineens platgebeld. Reden? Het is zover gekomen dat de gasten meer verstand hebben van het vak dan de medewerkers. Haar hulp wordt ineens volop ingeroepen.  Leuk, maar wel heel erg laat.

In Nederland zie ik hetzelfde gebeuren. Gasten veranderen wel, maar de horeca verandert niet voldoende mee. Hoewel in sommige horecabedrijven de interieurs wat zijn aangepast de laatste jaren, is onderhoud van de brigade vergeten. De medewerker bediening doet te vaak denken aan een amateurtoneel-speler in de rol van ‘de ober’. Moet je ze dan vervangen? Nee! Maar wel meenemen in je (nieuwe) verhaal.

Want als je altijd doet wat je altijd deed, is het niet logisch dat je altijd zal krijgen wat je altijd kreeg.

Onze gast is veranderd. Die heeft verstand van wijn en eten, die is bewust van de wereld om zich heen, en die komt vaker dan ooit in horecazaken. Daar hoort een totaal andere service en bediening bij dan jaren geleden. Onze gast van vandaag komt naar een ontmoetingsplaats, en spreekt daar af met vrienden, relaties of collega’s. Die wil geen kaart, die wil een rake suggestie. Van een echt mens!

Terzijde: Ook wil die gast geen tijd verliezen aan het herschikken van zijn broodje, die wil een broodje om te eten, niet alleen om naar te kijken. Screaming Beans snapt dat. De nieuwe Stadschouwburgexploitatie snapt dat bijna.  Daar hebben ze gastvriendelijke koks die de broodjes zo opmaken, dat je ze ook kan eten, zonder zelf eerst een ‘openbroodoperatie’ uit te voeren. Met alle ingrediënten goed verdeeld. Einde terzijde. 

Een gastheer, ober, serveerster, juf of Gerant. Het maakt mij niet uit hoe de bediening zichzelf noemt. De suggestie van Jeff Dadema om medewerkers bediening voortaan adviseur te noemen is ook niet zo gek. De bediening bepaalt voor mij wat ik ga eten en drinken. Toch? Als het goed is hebben zij er veel verstand van. Ook hebben ze er tijd voor en bovendien is de suggestie de meest pure vorm van gastvrijheid.

Met de vraag ‘Wat mag het zijn?’ Stel je iemand een moeilijkere vraag dan je denkt. Als je vraagt ‘Houdt u van cappuccino?  Of drinkt u liever een espresso macchiato?’ Dan voelt iemand zich heel persoonlijk en gastvrij benaderd. Ook als hij dan uiteindelijk thee besteld.

Laatst las ik in de kaart van een restaurant de volgende zin: ‘Ook is het mogelijk ons restaurant buiten openingstijden af te huren voor feestjes, borrels, partijen en verjaardagen. Bijna alles is mogelijk, vraag de bediening om meer informatie.’

In een ander restaurant stond er dit: ‘Op zondag tussen 14.00 en 17.00 met vrienden bij ons Prosecco drinken met lekkere bruschetta’s? Wat je ook te vieren hebt, altijd gezellig en feestelijk!’

Dat wordt Prosecco denk ik dan, als ik mag kiezen!

Wie kiest wordt gekozen! Een goede suggestie zal ik altijd accepteren. En als die suggestie echt goed is, is het beter dan wat ik zelf bij elkaar had gezocht van de kaart. En misschien wel uitgebreider. Neem zorgen uit handen. Laat de gast doen waar hij voor gekomen is. Dat is namelijk bijna nooit een dikke menukaart of een ‘broodjesoperatie.’

Gelabeld met → 
Deel →

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra