Dít is een hotel. En dít zijn de spelers van het Nederlands elftal….’ Zomaar een begin van een reportage van Bert Maalderink. Iedere reportage van Bert lijkt op de vorige en dat is al minstens vijftien jaar zo. De reportage wordt gedurende een internationaal kampioenschap tijdens de zomeravonduitzendingen ook al jaren aan- en afgekondigd door de goedlachse Jack van Gelder die in de loop der jaren wel wat is veranderd. Er is wat meer Jack. Dat is volgens mij het enige verschil.

Jack is een gezellige man. Dat vindt hij in ieder geval zelf. Hij praat met alle gasten alsof hij al jaren met ze is bevriend en lijkt  die contacten reuze interessant te vinden. Zo interessant dat hij de meest ingewikkelde zinsconstructies toepast om maar een paar bekende namen te kunnen noemen die op zich niets met zijn betoog of vraag te maken hebben. In de trant van:  “Toen ik laatst de hond uitliet en dacht aan al die middagjes dat ik eindeloos koffie dronk met Marco van Basten die toen nog bij mij in de buurt woonde, dacht ik ook ineens aan Johan Cruijff en zijn heerlijke vrouw Danny die ik heel goed ken. Zij wilde niet komen en daarom dacht ik aan een andere Danny. Danny Blind. Ik heb hem uitgenodigd hier in Krakau en hij zit nu naast me.  Danny, welkom!  Je hebt na je min of meer gedwongen vertrek bij Ajax eerst heel veel wrok  gekoesterd, met name naar het ‘Kamp Cruijff’ maar nu heb je je leven zo langzaamaan weer lekker op de rit en ben je weer in staat vooruit te kijken en misschien heb je wel zin in een Buitenlands avontuur. Bijvoorbeeld een club als Barcelona, waar ik overigens heel veel vrienden heb, of is de Duitse competitie meer iets voor je ….?”

‘Het is een succesformule’ zeggen ze bij de NOS, ‘en die moet je niet veranderen…’ Dat is een interessante stelling. Zou je succesvolle formules niet juist steeds een klein beetje moeten veranderen? Zodat het fris blijft. Zodat mensen zich er lekker bij voelen maar wel regelmatig worden verrast.  Veel succesformules gaan uiteindelijk toch ten onder  omdat er geen focus meer is op de mensen waar het eigenlijk om zou moeten draaien (het publiek, de gasten, de klanten) maar uitsluitend op de mensen die er bij betrokken zijn (de presentator, de barman, de ondernemer).  Met die gedachte in het achterhoofd wordt het weer heel vermakelijk om naar Sportzomer te kijken. Zoals vaak bij succesformules in de nadagen, hebben ze het namelijk helemaal niet door. Ook niet nu steeds meer mensen afstemmen op een ander programma.

Deze blog gaat over gastvrijheid. Over een bescheiden rol in dienst van de mensen waar je iets voor maakt, doet of waar je je verantwoordelijk voor voelt.  Dit stukje over de sportzomer lijkt een uitstapje naar een vreemd gebied. Toch zie ik de verbanden. Niet alleen bij Jack, maar bij veel mensen die blijkbaar niet voelen dat we leven in een tijd van transformatie. Mijn idee van die transformatie is dat steeds meer mensen tot het inzicht komen dat ‘het’ (wat ‘het’ ook mag zijn) niet om ons draait, maar om alles om ons heen. Dat steeds meer mensen inzien dat we zijn doorgeslagen in het centraal stellen van onszelf en daar steeds potsierlijkere monumenten voor oprichten.

Het is de tijd van inspiratie. Inspiratie voelen en proberen anderen te inspireren. Daar is voor iedereen veel groei te halen en dat geeft echte voldoening. Volgens mij veel meer voldoening dan het etaleren van veroveringen, bezit en ego je geeft.  Jack is voor mij steeds meer het symbool van een tijd die tot een einde komt. Net als veel van zijn generatiegenoten. De manier waarop deze generatie voor zichzelf heeft gezorgd en het land nu in vertwijfeling achterlaat onderstreept dat alleen maar.

Deel →
Twitter @wouterverkerk

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra

Top