(English below)
‘Natuurlijk, ga lekker zitten maar let op, het duurt wel wat langer vandaag!’
Dat was een verstandige opmerking van deze dame die, zoals later bleek, in haar eentje een terras van ruim 70 zitplaatsen bestierde. Wat een koningin, niet gek te krijgen. Wat je niet kon zeggen van de vogels die hun geluk niet op konden met zoveel niet afgeruimde borden met stukjes overgebleven brood en andere versnaperingen. Ze vlogen af en aan om zich te goed te doen op deze openbare voederplaats. En de dame in de bediening? Onverstoord op haar eigen tempo draaide ze zich nog veel verder vast in het drijfzand van dit horecabedrijf. Maar nogmaals, over haar niets dan lof. Het zal je maar te doen staan.
Want wat was de situatie?
Een fantastisch terras, direct aan het water. Een tweede terras, aan de straat die tussen het waterterras en het voetpad was gelegen. Een derde terras, direct aan de gevel. En dan binnen een restaurant/ijssalon met nog meer zitplaatsen maar ook een gedeelte waar je schepijs kon afhalen.
Bijzondere omstandigheden: Prachtig weer, alle stoelen bezet, buiten onze heldin geen medewerkers op het terras, één medewerker binnen en één in de keuken. Een volledig Italiaans assortiment broodjes, salades, antipasti, pasta’s, zoetigheden, wijnen, koffies, alles.
En wellicht onnodig te vermelden: een ENORME bende aan niet opgeruimde borden, lege glazen, koffiekopjes en proppen servetten. O-Ver-Al. En dus die vogels, die daar hun voordeel mee deden.
Wij zaten op het terras, ik dacht dat het daar erg was maar binnen was het helemaal een compleet oorlogsgebied. Niemand meer overzicht, overal bende. Hier en daar sporen van pogingen er iets aan te doen, als servicemeubel ingerichte statafels bomvol en onder dit geweld kansloos.
Maar het meest opvallende, niet alleen onze terrasstrijdster was de rust zelve, de vermoedelijke eigenaar (bar, ijs, binnen) en zijn vrouw (keuken) leken het allemaal de normaalste zaak van de wereld te vinden dat ze compleet in de zeik zaten. Geen druppeltje zweet. Als het orkestje op de Titanic, vrolijk en op een opmerkelijk laag tempo ten onder.
Als jurylid van ‘Het beste terras van Nederland’ kom ik natuurlijk heel goede voorbeelden tegen van hoe je met hulp van zon en extra veel aanloop kan floreren. Toch leer je misschien nog wel het meest van bedrijven die helemaal ondersteboven worden gelopen op dagen waar je het toch van moet hebben. Zeker van een (gedeeltelijke) ijssalon mag worden verondersteld dat ze kunnen inspelen op mooi weer, zeker als het al ruim een week is voorspeld.
Wat had deze ondernemer kunnen doen? Er zijn immers verschillende knoppen op zijn ondernemersmengpaneel die hem rust, rendement en medewerkerstevredenheid hadden kunnen opleveren.
- Personeel (Was er dan echt niemand die kon werken op deze dag?)
- Capaciteit (Als je dan niemand hebt, dan zal je uit medemenselijkheid met die ene medewerker minder stoelen moeten neerzetten. Minder gasten die dan wel betere service ervaren en meer besteden)
- Assortiment (en als je dat niet wil, minder stoelen, doe dan in ieder geval iets aan je assortiment. Een (veel) kleiner assortiment is gemakkelijker te bereiden en vergemakkelijkt je operatie en doorstroom)
- Je Servicemodel (je had ook met z’n drieën achter de vitrine kunnen gaan staan en gasten kunnen laten afhalen, had ook veel gescheeld)
- Concept (maar wellicht had een conceptupdate je geholpen op tijd na te denken over de werkbaarheid van een concept dat binnen, zonder terras, in de winter misschien prima functioneert).
Ik hoop dat die ene geweldige medewerker die hier werkt morgen geen ontslagbrief schrijft. Want als we het hebben over veilige en goede werkomstandigheden, dan hoort een werkdag als gisteren daar voor haar niet bij. Die arme dame stond compleet voor lul en het ergste is dat ze daar zelf helemaal niks aan kon doen.
Bestel mijn nieuwe boek 1000 kleine dingen. Luister naar mijn podcastkanaal Wouter Verkerk & Friends. Volg me op Instagram, TikTok en LinkedIn en vooral: laat iedereen in je omgeving lekker vaak Ja Graag zeggen en laat mensen lachen. Iedere dag!
Totally Drenched (in the Worst Way)
“Of course, take a seat — just so you know, it might take a little longer today!”
A smart thing to say, really, coming from the woman who — as we soon discovered — was managing a 70-seat terrace completely on her own. What a queen, unshakable and composed. Unlike the birds, that is, who were having the time of their lives feasting on a sea of uncleared plates, leftover bread, and stray snacks. They swooped in and out like it was an open-air buffet. And the woman serving? Unfazed, at her own pace, sinking ever deeper into the quicksand of this hospitality operation. But again, credit where it’s due: nothing but respect for her. Imagine being in her shoes.
So, what was the situation?
A fantastic terrace, right by the water. A second terrace, streetside, between the waterside and the pedestrian path. A third terrace, up against the building. And inside? A restaurant-slash-ice-cream-parlor with even more seats — plus a section for takeaway scoops.
Special circumstances: beautiful weather, every chair occupied, and apart from our heroine, not a single server outside. One staff member inside, one in the kitchen. The menu? Full-on Italian: sandwiches, salads, antipasti, pasta, desserts, wines, coffee — everything.
And needless to say: a huge mess. Plates, empty glasses, coffee cups, crumpled napkins — everywhere. Enter the birds.
We were on the terrace and thought that was bad — until we peeked inside. Total war zone. No one had any overview, chaos ruled. Scattered signs of effort: a few standing tables set up as makeshift service stations — all overflowing, overwhelmed.
But the most striking part? Not just the calm of our terrace warrior. No — the presumed owner (running the bar and the ice cream) and his wife (in the kitchen) also acted like this was business as usual. Not a drop of sweat. Like the band on the Titanic, cheerfully going down at a bizarrely slow tempo.
As a judge in Het beste terras van Nederland, I’m lucky enough to visit some of the most inspiring hospitality spots — especially those that thrive with a little sunshine and a big crowd. But honestly? You often learn the most from places that get completely steamrolled on the very days they need to shine. Especially an ice cream-focused concept should be ready when good weather hits — and in this case, it had been in the forecast for over a week!
What could this entrepreneur have done differently?
Because, really — there are so many knobs to turn on the operator’s dashboard that could’ve brought peace, profit, and team satisfaction.
- Staffing (Was there truly no one available to work that day?)
- Capacity (If you’re short-staffed, show compassion and reduce the number of seats. Fewer guests, better service, higher spend per person.)
- Menu (If you don’t want to cut seats, at least cut the menu. A smaller selection is faster to prep and easier to manage.)
- Service Model (You could’ve had all three staff behind the counter, turning the place into self-service. That alone would’ve made a world of difference.)
- Concept (Maybe a concept update is overdue — one that doesn’t fall apart when the sun comes out and the terrace fills up.)
I truly hope that amazing employee doesn’t hand in her resignation today. Because when we talk about safe and decent working conditions, a shift like yesterday definitely doesn’t qualify. She was left hanging, and the worst part? It wasn’t even her fault.
Order my new book 1000 kleine dingen. Listen to my podcast channel Wouter Verkerk & Friends. Follow me on Instagram, TikTok, and LinkedIn—and above all: make sure the people around you say “Yes Please” more often, and make people smile. Every day!
