(English below)
Ieder jaar schrijf ik rond de kerst een verhaal over een horecabedrijf waar zich een kerstverhaal afspeelt. Meestal iets mooier verzonnen dan in werkelijkheid gebeurd maar altijd gebaseerd op levensechte observaties of verhalen uit de overlevering. Horeca en de kerstgedachte zijn voor elkaar gemaakt. Maar wat als je daar geen oog meer voor hebt omdat je er niet meer toe in staat bent om je heen te kijken? Als je eigenlijk de hele dag bezig bent met een stukje elektronica in je hand? Wat nou als je telefoon je grootste vriend is en je zelfs in contact met echte mensen toch de connectie met je online leven boven hen verkiest?
Zowel voor gast als medewerker bedreigt de mobiele telefoon, en met name de sociale-media-apps die daarop staan, de beleving in een horecabedrijf. De magie van een fijn gesprek, de oprechte aandacht, de warmte en de gastvrijheid, het komt allemaal niet tot stand als medewerker of gast, of in het ergste geval allebei, de erfopvolgers van de onschuldige Nokia steeds in hun hand houden.
Dit verhaal gaat over mij, want ook ik… Nou ja, lees maar! Hopelijk denk je er eens over na in de komende dagen rond de kerstboom. Fijne kerst en tot volgend jaar!
Door Wouter Verkerk
Ik schrijf en waarschuw er weleens over in blogs en podcasts: We geven steeds meer van ons offline leven op om te besteden aan ons bestaan online. Medewerkers en ondernemers zitten zoveel met hun telefoon in hun hand naar het leven van anderen te kijken, dat ze vergeten te doen wat ze moeten doen en dan missen ze het moment. Zelfs in werktijd vergooien veel mensen, iedereen op z’n eigen manier, kansen, mogelijkheden en winst.
En toch had ik heel lang niet in de gaten dat ik zelf ook één van de slachtoffers ben van deze verwoestende telefoonpandemie. Ik keek dagelijks zo vaak op Instagram en andere socials, dat ik mijn halve leven aan het vergooien was. ‘Life is what happens while you are busy making other plans.’ Schreef Lennon. Voor mij gold een flink deel van de afgelopen jaren: ‘Leven is wat genadeloos voorbijgaat terwijl je de hele dag met je hoofd in dat stomme schermpje zit…’
Lang kon ik mezelf wijsmaken dat ik het niet kon missen voor mijn werk. Lang kon ik mezelf wijsmaken dat ik het perfect onder controle had, lang voelde ik mezelf een ‘Gen Z-er van 48’ die gewoon ontzettend met zijn tijd meeging en op de hoogte was van allemaal onzinnige trends en gewoontes. Totdat ik merkte dat ik geen tijd meer had. Voor niets eigenlijk. Dat ik geen boeken meer las, geen series meer keek, geen tijd meer nam om lekker te koken, vrienden uit te nodigen en zelfs geen stilte meer kon verdragen. Dat ik me ook in gezelschap soms als een kat kon terugtrekken om even een shot dopamine tot me te nemen: even 30 stories op te zuigen, 20 reels te bingen en de heilige graal: even wat likes, hartjes en applaus te inhaleren.
Ik besloot af te kicken en verdiepte me in de mogelijkheden. Ik las artikelen die me een leuker leven beloofden, waar weer tijd zou zijn voor andere dingen. Ik voelde soms paniek. Esther van Fenema schrijft over de mentale schijf van vijf: Bewegen, Rusten, Sociale contacten, Praat over problemen en… Matig telefoongebruik. Het idiote is dat je voor de eerste vier pijlers helemaal geen tijd hebt als je tot 5 uur per dag naar je scherm tuurt. Zeker niet als je de tijd na een ‘shot’ meerekent waarin je gewoon even van de wereld bent. Hoe meer ik las, hoe zekerder ik het wist: Dit moet nu stoppen, whatever it takes.
Ik vroeg me ook steeds vaker af, ben ik de enige? Hoe zit dat met andere mensen die ik toch best wel vaak online zie? Waar halen die mensen dan al die tijd vandaan? Of hebben zij ook gewoon geen tijd meer over voor sociale contacten, rust en beweging? Zijn die mensen ook verslaafd en doen die mensen ook net alsof een leven met je hoofd in je telefoon veel leuker is dan een leven met je hoofd onder de mensen en in de buitenlucht. Zouden de schrikbarende tekorten aan vrijwilligers in het verenigingsleven iets te maken hebben met de telefoonpandemie? En de apathie onder winkel- en horecapersoneel dat tijdens het werk ‘gebruikt’. Wat is eigenlijk de schade van deze verwoestende ziekte op sociaal maar ook op economisch vlak?
En als je er oog voor ontwikkelt, dan merk je dat het inderdaad een thema is waar steeds meer aandacht voor is en waar verschillende mensen zich ernstige zorgen om maken.
Ik maakte een plan. Alle socials verhuisde ik naar een Ipad die ik niet dagelijks bij me heb. Ik plande in mijn weekagenda vier momenten van een kwartier, om netwerken bij te werken en globaal op te hoogte te blijven van het leven van ongeveer 25 mensen. Want waarom investeerde ik de afgelopen jaren meer tijd in het volgen van oud-collega’s, grappige influencers en oud klasgenoten, dan in vriendschappen die in het echte leven zouden kunnen bestaan? Waarom was ik gestopt met het lezen van boeken? Waarom had ik toegelaten dat mijn verslaving mij zo oppervlakkig had gemaakt?
Mijn doel was: Je geeft jezelf als kerstcadeau je leven terug. Ik had daar een week of zes de tijd voor. Na drie dagen gaf mijn telefoon mij de eerste resultaten: ‘Je pakte in de afgelopen dagen je telefoon 45x per dag minder op. En: je zet in de afgelopen dagen meer stappen. En… Je slaapt onrustiger. Maar het belangrijkste: je schermtijd is in de afgelopen dagen met 3 uur per dag afgenomen.
Ik had al een paar keer gemerkt dat het veel vroeger was dan ik dacht als ik op mijn horloge keek. Ik kreeg meer tijd. Ik pakte direct een grote stapel met boeken maar na drie dagen werd ik toch onrustig. Ik ging koken, toch maar niet, nog een rondje lopen… Ik had serieuze ontwenningsverschijnselen. Ik ging een paar keer eten met vrienden en dronk veel meer dan gebruikelijk. Ik kon me dan dus verliezen in de tijd maar ook in de wijn. Vooral de dag erna vroeg ik me af of ik met dit bijverschijnsel blij zou moeten zijn.
Na drie weken had ik het ergste gehad denk ik, ik sliep veel beter en mijn hoofd was minder vol. Mijn spanningsboog leek zich enigszins te herstellen en kon heel langzaam weer wat langer achter elkaar iets doen, zonder dat ik craving kreeg naar de volgende reel of rel. Mijn werkdagen gingen een klein beetje lijken op de werkdagen van vijf jaar geleden. Een ‘to do lijst’ afwerken, een mailbox afhandelen, zonder iedere 5 minuten te reageren op nieuwe likes, mentions, reacties. Of erger, te controleren of die er echt niet waren… ‘Was die story soms niet leuk genoeg?’
Na een maand gebeurde er iets opmerkelijks. Mijn ‘dealer’ Meta was het ook opgevallen dat er een junk redelijk succesvol afkickte en zette zijn sterkste dwangmiddel in. Mijn profiel met duizenden volgers en ongeveer 2000 kijkers naar mijn stories en met reels met een bereik van soms wel 30.000, werd afgeknepen. Bijna volledig. Als ik op mijn ingeplande momenten af en toe een bericht plaatste, dan werd het bijna niet meer gezien. Ik werd afgestoten, in een ultieme poging me terug te halen. Het dreigement werkte, ik voelde angst. Maar ik zwichtte niet.
En nu is het twee dagen voor kerst. Ik heb inderdaad zes weken amper tijd doorgebracht ‘op mijn telefoon’ en schreef in de afgelopen dagen dit ‘kerstverhaal’ van 1300 woorden. Ik maak plannen, maakte een terugblik op 2025 en een trendoverzicht voor 2026 met Gijsbregt en had tijd voor de podcast Tien voor Tien die we dagelijks opnemen en voor heel veel meer. Ik viel drie kilo af door iets meer te bewegen en voel aan alles dat ik een goede beslissing nam. Ik voel me stom dat ik het zo ver liet komen en kijk een paar keer in de week om me heen in horecabedrijven waar tientallen gasten hun leven voorbij laten gaan terwijl ze met hun hoofd in een schermpje zitten. Maar ook zij komen er wel achter. Echt. Want het echte leven is veel leuker!
Bestel op horecabo.nl een van mijn boeken, een ticket voor een cursus van Plan Boutique of word lid van Wouters Premium Circle! En vooral: laat iedereen in je omgeving lekker vaak Ja Graag! zeggen en laat mensen lachen. Iedere dag!
This Christmas I gave myself half of my life back
Every year around Christmas I write a story about a hospitality business in which a Christmas tale unfolds. Usually a little more beautifully imagined than it actually happened, but always based on real observations or stories passed down over time. Hospitality and the Christmas spirit are made for each other.
But what if you no longer notice it because you’re no longer able to look around you? What if you spend your entire day holding a piece of electronics in your hand? What if your phone has become your best friend and even when you’re with real people, you still prefer the connection to your online life over them?
For both guests and staff, the mobile phone, and especially the social media apps on it, threatens the experience in hospitality businesses. The magic of a good conversation, genuine attention, warmth and hospitality simply doesn’t happen when either the employee or the guest, or in the worst case both, keep holding the heirs of the innocent Nokia in their hands.
This story is about me, because I too… well, just read on. I hope it gives you something to think about in the days ahead, around the Christmas tree. Merry Christmas and see you next year.
By Wouter Verkerk
I sometimes write and warn about it in blogs and podcasts. We are giving up more and more of our offline lives to invest in our online existence. Employees and entrepreneurs spend so much time staring at the lives of others on their phones that they forget to do what they are supposed to do, and in doing so they miss the moment. Even during working hours, many people, each in their own way, waste opportunities, possibilities and profit.
And yet, for a very long time I didn’t realize that I myself was also one of the victims of this destructive phone pandemic. I checked Instagram and other socials so often every day that I was wasting half my life. “Life is what happens while you are busy making other plans,” Lennon wrote. For me, a large part of the past few years could be summed up as: “Life is what mercilessly passes by while you spend the entire day with your head stuck in that stupid little screen.”
For a long time I convinced myself I couldn’t do without it for my work. For a long time I told myself I had it perfectly under control. For a long time I felt like a “48-year-old Gen Z’er,” fully keeping up with the times and completely up to date with all kinds of pointless trends and habits. Until I realized I no longer had time. For anything, really. I no longer read books, no longer watched series, no longer took the time to cook properly, invite friends over, or even tolerate silence. Even in company, I sometimes withdrew like a cat to get a quick dopamine hit. Absorbing thirty stories, binging twenty reels and chasing the holy grail: likes, hearts and applause.
I decided to detox and started researching my options. I read articles promising a happier life, one with time again for other things. I sometimes felt panic. Esther van Fenema writes about the mental five-a-day: exercise, rest, social contact, talking about problems and… moderate phone use. The absurd thing is that you have no time at all for the first four pillars if you stare at your screen for up to five hours a day. Especially if you count the time afterward, when you’re simply gone from the world after a “shot.” The more I read, the more certain I became. This has to stop now, whatever it takes.
I also started wondering more and more: am I the only one? What about all those other people I see online so often? Where do they get all that time from? Or do they also no longer have time left for social contact, rest and movement? Are they addicted too, pretending that a life lived inside your phone is more fun than a life lived among people and outdoors? Could the alarming shortage of volunteers in clubs and associations be connected to this phone pandemic? And the apathy among retail and hospitality staff who are “using” during work hours? What is the actual damage of this destructive disease, socially and economically?
Once you start paying attention, you notice that it is indeed a topic receiving more and more attention, and one that many people are seriously worried about.
I made a plan. I moved all my social media to an iPad that I don’t carry with me daily. In my weekly schedule I planned four moments of fifteen minutes to maintain my network and roughly keep up with the lives of about twenty-five people. Because why had I spent more time over the past few years following former colleagues, funny influencers and old classmates than investing in friendships that could exist in real life? Why had I stopped reading books? Why had I allowed my addiction to make me so superficial?
My goal was simple: give yourself your life back as a Christmas gift. I gave myself about six weeks. After three days my phone gave me the first results. “You picked up your phone 45 times less per day.” And: “You are taking more steps.” And… “You are sleeping more restlessly.” But most importantly: my screen time had dropped by three hours a day.
I noticed several times that it was much earlier than I thought when I looked at my watch. I had more time. I immediately grabbed a large stack of books, but after three days I became restless. I started cooking. Or maybe not. Another walk then. I had real withdrawal symptoms. I went out for dinner with friends a few times and drank much more than usual. I could lose myself in time, but also in wine. Especially the next day, I wondered whether I should really be happy about that side effect.
After three weeks I think the worst was over. I slept much better and my head felt less full. My attention span seemed to recover slightly, and I could slowly do things for longer periods without craving the next reel or rant. My workdays started to resemble those from five years ago. Working through a to-do list. Clearing my inbox. Without responding every five minutes to new likes, mentions or comments. Or worse, checking whether they really weren’t there. “Was that story maybe not good enough?”
After a month something remarkable happened. My “dealer,” Meta, also noticed that one addict was detoxing fairly successfully and deployed its strongest coercive weapon. My profile, with thousands of followers, around two thousand story viewers and reels sometimes reaching thirty thousand people, was throttled. Almost completely. When I occasionally posted something during my scheduled moments, it was barely seen. I was pushed aside, in a final attempt to pull me back in. The threat worked. I felt fear. But I didn’t give in.
And now it is two days before Christmas. I have indeed spent barely any time on my phone for six weeks and in recent days I wrote this 1,300-word Christmas story. I made plans, looked back on 2025 and created a trend overview for 2026 with Gijsbregt, recorded daily episodes of our podcast Tien voor Tien, and had time for so much more. I lost three kilos by moving a bit more and I feel in every way that I made the right decision. I feel stupid for letting it go this far. And a few times a week I look around in hospitality businesses where dozens of guests are letting their lives pass by while staring into a little screen. But they’ll figure it out too. Really. Because real life is much more fun.
Order one of my books on horecabo.nl, a ticket for one of Plan Boutique’s leadership courses or become a member of Wouters Premium Circle! And above all: make sure the people around you say “Yes Please” more often, and make people smile. Every day!
