(English below)
Wanneer werk echt heel druk wordt, neemt werkdruk soms ook weer af. Omdat werkdruk vaak ook wordt veroorzaakt door de druk die (te) veel collega’s en (te) veel communicatielijnen met zich meebrengen. Wanneer je echter ‘gewoon’ lekker aan het werk bent, vallen veel van die overbodige lijnen weg en is er ‘alleen’ nog maar gewoon datgene wat je moet doen. En dat is meestal helemaal niet ingewikkeld en levert ook geen stress en druk op. Moeilijk? Ik leg het uit.
Een groepje medewerkers van het vliegtuig waar we instapten, was heel druk. Ze begroetten met z’n vieren alle binnenkomende passagiers, inclusief kletspraatjes. ‘Wat een mooie jas heeft u aan’ zei stewardess 1. ‘Ja prachtig’ zei haar collega. Collega drie noemde een merk, de vierde probeerde met een kletspraatje met een kind dat instapte nog een beetje leuker te zijn dan de drie collega’s. ‘Laat me raden, jij gaat heerlijk naar de zon, bofkont!’ De drie reageerden daar natuurlijk op, en zo werd het eigenlijk meer een defilé dan een snelle instapprocedure.
In plaats van dáárover te praten met passagiers bij binnenkomst, riepen ze door het omroepsysteem iedere drie minuten op tot efficiënte(re) verwerking van de handbagage en doorstroming en losten daarna met z’n vieren het raadsel van de vermiste passagier op. Deze nietsvermoedende passagier zat gewoon op rij 3, maar de dames en heer konden hem op de lijst niet vinden en stonden in nauw contact met de incheckbalies. De één vroeg of er ook bagage was, de ander vroeg of er een storing was, de derde stelde voor de naam om te roepen maar de vierde wilde toch eerst een antwoord van de terminal afwachten. We hadden inmiddels een half uur vertraging.
Aha, een bericht uit de cockpit: ‘Onweer op de route, voorlopig stijgen we niet op!’ Onrust onder de passagiers maar ook onder de medewerkers. Wat moeten we nu doen? Service? Nou, eerst nog maar even afwachten en kletsen met elkaar. Bijvoorbeeld over dat slechte hotel in Los Angeles, die veel te korte stop in Quito of over het eten aan boord. ‘Heb je gehoord van die collega met dat drankprobleem? Heel goed dat hij weg is!’ Ook was er voor de collega’s een lekkere snack, meegebracht door een IPB collega die haar entree had gemaakt alsof ze Diana Ross was. ‘Lieverds!!! Ik heb iets lekkers meegenomen! Ik ga even op 18F zitten maar kom zo lekker kletsen hoor!’
En nu is het ineens genoeg voor een meneer op de eerste rij: ‘Ik betaal 1800 euro voor een businessclass ticket en krijg niet eens een flesje water terwijl we hier al 1,5 uur stilstaan! Wat is dit voor een maatschappij geworden!’ De medewerker schrok zich duidelijk rot. Alsof hij was vergeten dat er ook nog passagiers waren. Hij wist nog uit te brengen dat ze nooit voor het opstijgen service geven op Europese routes, maar terwijl hij het zei, leek hij te beseffen dat er op die ‘regel’ in dit geval wel een uitzondering te maken viel.
‘Meiden, we moeten nu echt iets doen voor de bizz, ze beginnen te morren’. Vanuit mijn positie kon ik alles goed horen. Een zoveelste vergadering werd opgestart. Niet iedereen was voor maar toch ging men op zoek naar een plateautje en wat drankjes. Met tegenzin, dat wel. ‘Ik bel even met achter, of ze daar nog voldoende water hebben.’ ‘Laura, met Christine lieve schat, ik vroeg me af, we zitten hier helemaal niet zo lekker ruim in de kleine flesjes spa blauw, zou je me een plezier willen doen en even willen kijken hoe jullie daar zitten? Wat zeg je schat, drie? Alle beetjes helpen, je bent een engel!!’
Daarna vertelde Christine aan haar drie collega’s dat Laura even water zou komen brengen. ‘Hebben ze dan achter wel genoeg?’ O, daar had Christine helemaal niet aan gedacht. Dus toen Laura met drie flesjes kwam aangelopen, werd deze ‘lieve, lieve schat’ weer teruggestuurd.
Er volgde een zielig rondje drankjes in de businessclass, er werd na twee uur opgestegen en daarna was er iets te eten. De flesjes spa Blauw werden bij een bestelling van een tweede, bijgevuld uit een grote fles. De schenktuit leunend op het mondstuk van de passagier. ‘Wij hebben duurzaamheid hoog in het vaandel!’
Er werden door de vertraging talloze connecties gemist maar uiteindelijk werd er ook geland. De meeste passagiers werd geadviseerd goed naar de borden te kijken in de aankomsthal. De medewerkers hadden een zeer enerverende en energievretende vlucht achter de rug. De evaluatie daarvan was al drie kwartier voor landing gestart. Achter het gordijn, samen met de IPB-ende Diana Ross uiteraard. Zij was als snel na het opstijgen gezellig even bij ze gaan zitten. Een aantal keren werden ze gestoord door passagiers die naar de wc wilden. Gelukkig zou niet lang daarna het signaal ‘stoelriemen vast’ weer gaan branden.
Eindelijk even rust…
De ‘zomernotities’ zijn een reeks korte columns, aantekeningen, observaties en verkenningen van Wouter Verkerk. Ze verschijnen onregelmatig op deze website, al dan niet aangekondigd via nieuwsbrief, Substack en of social post.
Bestel mijn nieuwe boek 1000 kleine dingen. Luister naar mijn podcastkanaal Wouter Verkerk & Friends. Volg me op Instagram, TikTok en LinkedIn en vooral: laat iedereen in je omgeving lekker vaak Ja Graag zeggen en laat mensen lachen. Iedere dag!
Summer Note #13: Workload
When work becomes really busy, sometimes the workload actually decreases. This is because work pressure is often caused by the stress that too many colleagues and too many lines of communication create. However, when you are just calmly getting on with your work, many of these unnecessary lines disappear, leaving only the tasks you actually need to do. And those are usually not complicated at all and do not create stress or pressure. Difficult? I will explain.
A group of employees on the plane we were boarding was very busy. The four of them greeted every incoming passenger, including some small talk. “What a beautiful coat you have,” said the first flight attendant. “Yes, wonderful,” her colleague added. The third colleague mentioned a brand, and the fourth tried to make a playful connection with a child boarding, hoping to be even more charming than the other three. “Let me guess, you are heading to the sun, lucky you!” Naturally, the three reacted, and before long it felt more like a parade than a quick boarding procedure.
Instead of talking about all that with the passengers, they used the public speaker system every three minutes to call for a more efficient handling of hand luggage and passenger flow and then worked together to solve the mystery of a missing passenger. This unsuspecting passenger was simply sitting in row three, but the team could not find him on the list and stayed in close contact with the check-in desks. One asked if there was luggage, another asked if there was a technical issue, the third suggested calling out the name, and the fourth insisted on waiting for a response from the terminal. By then, we were already half an hour behind schedule.
Aha, a message from the cockpit: “Thunderstorms on the route, we will not take off for now.” There was unrest among the passengers and the crew. What should we do now? Service? Well, first wait a bit and chat with each other, for example about that bad hotel in Los Angeles, the very short stop in Quito, or the food on board. “Did you hear about that colleague with the drinking problem? Very good that he is gone!” There was also a nice snack for the crew, brought by an IPB colleague who made her entrance as if she were Diana Ross. “Darlings! I brought something delicious! I will sit on 18F for a moment but will come and chat with you shortly!”
And suddenly it was enough for a gentleman in the first row: “I paid 1800 euros for a business class ticket and do not even get a bottle of water while we have been sitting here for one and a half hours! What has this airline become!” The employee was clearly shocked, as if he had forgotten that there were passengers as well. He still managed to say that they never provide service before takeoff on European routes, but while he spoke, he seemed to realize that in this case an exception could be made.
“Girls, we really need to do something for the business class, they are starting to complain.” From my position, I could hear everything clearly. Another meeting was started. Not everyone agreed, but they went in search of a tray and some drinks, reluctantly. “I will call the back to see if they have enough water.” “Laura, it’s Christine dear, I was wondering, we are really short on the small bottles of sparkling water, could you please check how it is over there? What do you say dear, three bottles? Every little bit helps, you are an angel!”
Christine then told her three colleagues that Laura would bring water. “Do they even have enough in the back?” Oh, Christine had not thought of that. So when Laura came back with three bottles, the “dear, dear darling” was sent back again.
A pitiful round of drinks followed in business class, we took off after two hours, and then there was some food. The small bottles of water were refilled from a large bottle when a second order was placed. The spout leaned against the passenger’s mouthpiece. “We take sustainability very seriously!”
Many connections were missed due to the delay, but eventually the plane landed. Most passengers were advised to watch the signs in the arrivals hall carefully. The crew had just completed a very exhausting and energy-draining flight. The evaluation had already started three quarters of an hour before landing, behind the curtain, together with the IPB Diana Ross of course. She had quickly joined them after takeoff. Several times they were interrupted by passengers who wanted to use the restroom. Fortunately, the seatbelt sign would light up again soon.
Finally, a moment of rest.
The ‘Summer Notes’ are a series of short columns, observations, and explorations by Wouter Verkerk. They appear irregularly on this website, occasionally announced via newsletter, Substack, or social media posts.
Order my new book 1000 kleine dingen. Listen to my podcast channel Wouter Verkerk & Friends. Follow me on Instagram, TikTok, and LinkedIn—and above all: make sure the people around you say “Yes Please” more often, and make people smile. Every day!
