(English below)
Van een aardige klant kreeg ik een bedankje voor iets wat ik voor haar had gedaan. Had echt niet gehoeven, ik deed het graag maar ik waardeerde haar gebaar enorm. 4 cadeaukaarten van een bekende restaurantketen van ieder 25 euro, samen in een enveloppe.
Met een vriend bezocht ik het biefstukken-paleis waar heel veel goede bedoelingen hand in hand gingen met missers, vergeten bestellingen en lange wachttijden. Het was echter prima, we hadden het leuk. En hé, een gegeven paard bovendien.
Niet omdat we het erom deden, maar we bleven precies onder de 100 euro en gaven het stapeltje cadeaukaarten samen met een briefje van 10 euro als tip mee met de rekening.
Cadeaukaarten, dat kon alleen de manager en daar moesten we even op wachten. Een grote zucht, een diepe wantrouwende frons, en een scanner. Alsof we vier staatsloten inleverden en in afwachting waren van de prijs. Want ja, iedereen kan hier wel cadeaukaarten komen inleveren.
De eerste en tweede kaart, die deden het! Het leek haar te verbazen. De derde helaas niet en de vierde weer wel. Heel officieel maakte ze de uitslag bekend. ‘Ik kan 75 euro van de rekening halen, de resterende 25 zal u nog moeten voldoen.’
‘Ik heb geconstateerd dat een van de vier kaarten niet juist is geregistreerd, u kunt zich tot ons hoofdkantoor wenden.’ Vervolgde ze. Ze steeg duidelijk een stukje boven zichzelf uit, bij het uitoefenen van haar bevoegdheden.
Ik pinde het restant, stak de niet geregistreerde kaart in mijn zak en droop af. Als een betrapte amateur-fraudeur. Dit was vast niet de bedoeling van mijn klant, vermoedelijk ook niet de bedoeling van degene die had bedacht dat het leuk zou zijn om cadeaukaarten uit te geven en vast ook niet vervelend bedoeld van de manager met de scanner.
Het was gewoon alles wat je niet wilt maar wel krijgt als je zonder inlevingsvermogen procedures uitvoert. Als je eigenlijk niet begrijpt wat je aan het doen bent. Tenminste, dat denk ik. Maar ik ben alleen maar een klant met een niet geregistreerde cadeaukaart. Een betrapte fraudeur. Dus wat kan ik zeggen.
De ‘zomernotities’ zijn een reeks korte columns, aantekeningen, observaties en verkenningen van Wouter Verkerk. Ze verschijnen onregelmatig op deze website, al dan niet aangekondigd via nieuwsbrief, Substack en of social post.
Bestel mijn nieuwe boek 1000 kleine dingen. Luister naar mijn podcastkanaal Wouter Verkerk & Friends. Volg me op Instagram, TikTok en LinkedIn en vooral: laat iedereen in je omgeving lekker vaak Ja Graag zeggen en laat mensen lachen. Iedere dag!
Summer Note #7: Gift
A kind customer gave me a thank-you gift for something I had done for her. It really wasn’t necessary, I was happy to help, but I truly appreciated the gesture: four gift cards from a well-known restaurant chain, each worth 25 euros, tucked inside an envelope.
I went to the steak-palace with a friend, one of those places where good intentions are generously served alongside mistakes, forgotten orders, and long waiting times. Still, it was fine. We had a good time. And hey, never look a gift horse in the mouth.
Not that we planned it this way, but we ended up spending just under 100 euros. We handed over the stack of gift cards with a 10-euro note as a tip along with the check.
But gift cards? That was something only the manager could handle, so we had to wait. A big sigh, a deeply suspicious frown, and a scanner appeared. It felt like we were turning in four lottery tickets and waiting to hear if we’d hit the jackpot. Because yes, apparently anyone might show up trying to redeem gift cards.
The first and second cards worked! She seemed genuinely surprised. Unfortunately, the third one didn’t, and the fourth did. She announced the results with great formality: “I can deduct 75 euros from your total. You’ll need to pay the remaining 25.”
“I have determined that one of the four cards has not been properly registered. You may contact our head office regarding this matter,” she added, clearly rising above herself in the execution of her duties.
I paid the remaining balance by card, slipped the unregistered gift card into my pocket, and left, feeling like a petty, caught-in-the-act fraudster. This certainly hadn’t been the intention of my customer, nor of whoever thought it would be a nice idea to offer gift cards, and probably not even the intention of the manager with the scanner.
It was just one of those situations where you get everything you don’t want, because someone follows procedures without empathy. Because they don’t actually understand what they’re doing. At least, that’s what I think. But then again, I’m just a customer with an unregistered gift card. A caught fraudster. So what do I know.
The ‘Summer Notes’ are a series of short columns, observations, and explorations by Wouter Verkerk. They appear irregularly on this website, occasionally announced via newsletter, Substack, or social media posts.
Order my new book 1000 kleine dingen. Listen to my podcast channel Wouter Verkerk & Friends. Follow me on Instagram, TikTok, and LinkedIn—and above all: make sure the people around you say “Yes Please” more often, and make people smile. Every day!
