Niet lang geleden was ik in Zeeland en at ik op een zondagavond misschien wel de lekkerste friet ooit. ‘Voorgebakken èn afgebakken in Ossewit meneer’. De friet was een bijgerecht, want het was er de zaak niet naar om gewoon een patatje-met te bestellen, maar met een klein hoofdgerecht vormde de friet toch echt de hoofdmoot. Toen ik vroeg waarom de verhouding friet staat tot vlees ongeveer 7 staat tot 1 was, vertelde de kelner me dat ze ‘anders blijven lopen’. Mensen willen altijd meer.

Gewoon gezellig alleen

Ik was hier alleen, zonder gezelschap, en dat zorgt vaak voor wat ongeloof van de bediening. ‘U bent gewoon gezellig alleen meneer?’ Probeerde de kelner het te laten klinken alsof hij het heel gewoon vond. Maar de woordjes gewoon en gezellig verraadde zijn verbazing. Mijn tafeltje aan het raam bood mooi uitzicht over de Westerschelde, en de overige gasten zorgden er voor dat ik me geen moment verveelde. Sterker: in deze zaak had ik gezelschap op zeker verwaarloosd.

Zwijgend echtpaar

Het was een mooi klassiek rijtje gasten daar aan de raamzijde van deze dinerzaal. Achter me zat een getrouwd stel van een jaar of zeventig al ruim een half uur ‘gewoon gezellig’ tegen elkaar te zwijgen boven twee bordjes vis en een tafeltje verderop een wat jonger stel met wel tekst. Zij hadden het vooral over haar allergieën. Geen chocolade, geen melkproducten en geen vis. Bij haar dessert ging er echter iets mis met èn slagroom èn chocolade. Alleen de chocolade moest er vanaf, de slagroom vond ze wel een keer lekker. Die allergie was kennelijk een incidentele, of Oost-Indische allergie.

 Latte Massioto

Terwijl ik alle verschillende gasten een beetje bekeek, en met ‘horeca-oren’ beluisterde, hoorde ik het zwijgende echtpaar ineens toch wat geluid produceren. Mevrouw probeerde iets te bestellen maar de lieve jongedame had nog nooit van een ‘latte Massioto’ gehoord. Wel snapte ze wat de man met een dubbele ‘expres zo’ bedoelde. Ze gingen duidelijk met hun tijd mee, en bestellen nu op iedere plek koffie alsof ze in een Italiaanse espressobar zijn.

 Meegebracht eten om ‘even warm te maken’

In het midden van de zaal stonden wat grotere tafels met kinderen en bijbehorende wensen. Mensen brengen van alles mee naar een restaurant. Eten om ‘even warm te maken’, speelgoed om mee te spelen in de route van de bediening en natuurlijk buggy’s, kinderwagens, Maxi-Cosi’s en loopfietsen. Het was een bijzonder tafereel, maar de bediening ging er zo behendig mee om, dat ik denk dat het er hier ieder weekend zo aan toegaat.

Een avond in een restaurant om je heen kijken. Je ziet een land aan je voorbij trekken en je realiseert je eens te meer dat ons vak er niet makkelijker op wordt. We zijn inmiddels niet alleen kelner, onze gast verwacht zoveel meer. Voor hen zijn we ook onbeperkt-friet-brenger, barista, allergenendeskundige, kinderontwijker, meegenomen gerechtjesverwarmer, Riagg en koorddanser. Allemaal goed hoor, maar ik snap ook goed waarom steeds meer bedrijven een paar korte spelregels aan hun gasten meegeven.

Anarchistische vrijstaat

Gastvrijheid en flexibiliteit moeten niet worden verward met een anarchistische vrijstaat waarin iedere gast kan doen wat hij wil onder het mom van de gastvrijheid van de zaak waar hij te gast is.

Wouter Verkerk schreef een nieuw boek: Help… Ik heb een (bij)baan in de horeca!

De Voorverkoop is gestart! En tot 24 september krijg je met de code VVK18 €2,50 korting én betaal je bij de bestelling van 1 boek géén verzendkosten. (Bij bestellingen vanaf 2 boeken betaal je op horecabo.nl nooit verzendkosten.) 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze blog verscheen in de herfst van 2014 eerder onder een andere naam en in een andere bewerking.

Deel →
Twitter @wouterverkerk

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra