Heel gevaarlijk. Voor de tweede keer binnen twee weken naar een plek waar je het die eerste keer zo ontzettend goed en leuk vond. De mooie herinnering is alleen maar nog mooier geworden en de verwachtingen zijn torenhoog. Op deze locatie letterlijk, want de hotspot bevindt zich op het dak van een 18 verdiepingen hoog gebouw.

We stappen uit de lift, lopen de laatste trappen op naar het dak en… het is anders. Alsof je terugkomt van vakantie en je huis is door iemand anders opgeruimd. Waar staat die vaas? Zijn de meubels nou iets verschoven? Wat ruikt het hier raar…

We maken een rondje over het dakterras, en kiezen uiteindelijk een plekje. Ons gezelschap gaat nog even niet zitten. Zij genieten van het overweldigende uitzicht, net als wij tijdens ons eerste bezoek. Ik kijk alvast naar de bediening, en ik denk te lezen dat er iets niet klopt. Nervositeit. Onderbemand.

Geen Mexicaans bier, of toch wel?

We bestellen een drankje. Hetzelfde als de vorige keer, maar de bediening verzekert me dat ze dat niet in huis hebben. Ik herinner haar aan twee weken geleden. Ze weet echt zeker dat ze geen Mexicaans bier hebben maar ze gaat het toch even navragen.  14 minuten later komen de drankjes. Met bier! Helaas niet koud.

Dan weet ik het! Vorige keer klonk er van die relaxte muziek. Dàt is wat er anders is! En vorige keer lagen er veel meer gekleurde kussens. En vorige keer was de opstelling van de tafels anders…

De kaart, die net als twee weken geleden amper te lezen is, omdat, zo legde ze toen uit ‘dat vage wel de bedoeling was maar niet zo erg als dit’ is nog altijd niet vervangen. Daarom bestellen we nu wederom de fiks geprijsde ‘platter’. Helaas is deze veel minder rijk gevuld als die eerste keer. En de oesters? Die waren niet goed. Gewoon niet goed.

Tin op tin shaken

Ons tweede drankje werd gebracht door een Amsterdamse barman die geen enkele moeite deed zijn accent te verbergen. Leuk. Ook hoe hij uitlegde waarom zijn handen onder de pleisters en wondjes zaten. “van het tin op tin shaken bij mijn andere baan.” Hij had een vlotte babbel. Hij verkocht onze gasten nog een glas wijn en een glas water. ‘komt er gelijk aan!’ Ben ik weer 14 minuten later zelf gaan halen. Hij stond te kletsen met een paar vrienden.

‘Glad vergeten mevrouw, het spijt me. Mag niet gebeuren.’ Dat vind ik wel weer mooi. Gewoon eerlijk zeggen. En heel even daarvoor was ook de muziek aangezet. Jazz. Heel relaxed.  De zon kwam door. Wat een fijne plek.

Personeelstekort

Het genieten was van korte duur. Om 17.00 uur kwam de gezellige Amsterdammer weer aan tafel. Voor een laatste drankje. Wegens personeelstekort gingen ze sluiten. Hij was al om half tien begonnen. ‘Het is  niet anders’.

Tja, het is niet anders. Waarom is het zo moeilijk om een constante kwaliteit te leveren voor publieksexploitaties van hotels? Waarom moet ik €69,00 euro betalen voor vier bier, vier wijn en een paar hapjes? Waarom kan dat gewoon niet helemaal top zijn. Soms snap ik er helemaal niks van.

 

De blogs van Wouter zijn gebundeld in het boekje ‘Dit is mijn wijk niet…!’ en te bestellen via DEZE WEBSITE

Gelabeld met → 
Deel →
Twitter @wouterverkerk

U zoekt oplossingen voor uw gastvrijheid vraagstukken?

Neem contact op met Wouter Verkerk van Verkerk Bartstra